Yaşam Böyle İşte

Çetin Özbey

Mayıs 2012

THY'de görevdeyken, bir ağabeyimizin, müdürümüzün dayısı dönemin hükümetinin bir Bakanıydı. 1950'lerde siyasete atılmış, hayli fırtınalı geçen siyasi yaşamında Çalışma Bakanlığı,Ticaret, İmar ve İskan ve Dışişleri Bakanlığı görevlerini yapmış, Cumhuriyet Senatörlüğü ve Parti Genel Başkanlığı görevini üstlenmiş olan bu beyefendi insan ile ilgili bir yaşanmışımı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Yanlış hatırlamıyorsam ağabeyimizle bir yere giderken o dayısının evine uğramak istemiş ve bende bu vesile ile sayın bakanımızın ev yaşamını da kısmende olsa görmüştüm. Hoşgörülü, nazik ve alçak gönüllüydü.
Diğer tüm Bakanlar gibi, seyahatlerinde havalimanına polis eskortları ve kendisini uğurlamaya gelen zevatın konvoy refakati ile gelen, VIP salonunda etrafını saran ilgili ilgisiz bir çok insanla görüşme durumunda olan bu kibar insan İstanbul beyefendisi sözcüğünün kapsadığı tüm özel niteliklere sahipti.
Tabii ki haftanın bir kaç günü İstanbul - Ankara arasında uçakla mekik dokuyan bu insanın yanına havalimanında yaklaşmamız mümkün değildi. Zaten etrafındaki çemberi yarmak imkansıza yakındı. Yeğeninin bile gidip onu yolcu edebildiğini pek hatırlamıyorum.
12 Eylül askeri idaresinden sonra haliyle senatörlük görevi de sona ermişti.
Havalimanının yoğun günlerinden biriydi. O günkü Nöbetçi Müdürümüz işe gelememişti ve onun görevini yürütmek üzere İç hatlara gitmiştim. Kontuarlara bir baktım ve söz konusu kişinin kuyruğun arkasında yanında kendisi gibi siyasi yaşamın popüler şahsiyetlerinden, dönemin eski Bakanlarından biri ile beklediğini gördüm. Hemen yanlarına giderek kendilerini odaya davet ettim. Kırmadılar. İkramımızı da kabul ettiler.
O anda düşüncem Müdüriyetde misafir ettiğim bu siyasilerle ilgili değildi. Ben yanlız insanların ne denli menfaatperest olduklarını, aynı görüşte olmasalarda güçlülerin yanında, yakınında bulunmak için her şeyi yaptıklarını düşünüyordum. Öyle ya bir süre önce bizim bu sayın bakanların yanına yaklaşmamız bile mümkün değildi. O uğurlayıcı kalabalıktan şimdi ortada kimse yoktu. Bir kişi bile. Acaba neredeydiler? Beni uzaklara götüren düşünce buydu. Bunları düşünürken dalmışım ve uzun süre konuşmamışım.
Bir ara Sayın Bakanın bana bakarak gülümsediğini gördüm ve kendime geldim. Ama bir şey söylemediler. Uçağın kalkış saati gelene kadar kah aralarında konuştular kah havayollarında işlerin nasıl gittiğini sordular, dinlediler.
Uçak anons edilince kendilerine refakat ederek onları uçağa götürdüm. Arka kapının önünde araçtan indiler. O an Sayın Bakan koluma girerek 'Çetin, yaşam böyle işte. Sende alışmalısın. Yoksa üzülürsün ama bunun sana bir faydası olmaz. Bu denli hissi olma. Teşekkür ederiz' dedi ve uçağa çıktı. Kalakaldım orada. Demek ki dalıp gitmemden ne düşündüğümü anlamışlardı. Kendilerini hürmet ve rahmetle anıyorum.
O dönemde Havayollarında etkin olan grup beni pek sevmezdi nedense. Aslında herkese siyasi yakıştırmalar yapılırdı o dönemlerde. Bizden, bizden değil ayırımı vardı. Bende bir türlü memuriyet yaşamımın hiç bir döneminde etkin olan ''bizden'' grubunun içine girememiştim. Nedense hep karşı guruba yakıştırılırdım.
Ve de o hafta içinde etkin grubun havalimanındaki en yetkili insanı olan bey odama geldi. Söylediği beni düşündürmemiş ama şaşırtmıştı. 'Biz sizi yanlış tanımışız, siz bu dönemde bizim iki bakanımızı odanızda misafir edip yolcu etmişsiniz, bundan sonra sizi kendimize daha yakın göreceğiz'
Kendilerini dinlemesine dinledim ama, derdimi, düşüncemi bir türlü anlatamadım. İnsanların belirli hasletlerden ne denli uzak kaldıklarını görmek üzücüydü.
Benim hareketlerimin bizden veya sizden olmakla bir ilgisi yok. Tamamen insanlıkla ilgilidir. Bir adım öte 'Çetin' olmanın gereğidir diye cevapladımsa da dinleyene, saçma, laf olsun diye söylenmiş bir söz gibi geldiğine emindim.
Zaten ondan sonrada kimseye anlatamadım bu derdimi.
Evet; yaşam böyledi işte.
Daha doğrusu yaşamın önemli parçası olan insanlar böyleydi.
Bir gün gelir, güçlü günlerin güzel dostları ve o şakşakçılar ortadan kaybolurlar.

YAZARIN DİĞER YAZILARI